شبانه های بی تو

یکی از غزل های عاشقانه سال های دور تقدیم شده به همسرم (ف.ل) که در لابه لای شعرهای دیگرم مجال انتشار نیافت... نشد تا در کنار تو به دنیا فخر بفروشمپس از تو من برای زندگی دیگر نمی کوشم نشد تا در کنارت بشکنم قفل سکوتم رانشد تا از صدای گام هایت پر شود گوشم امیدی نیست خوشبختی به من هرگز نمی آیدشبیه سیر و سرکه در خودم هرلحظه می جوشم سراغ شانه و آیینه را دیگر نمی گیرم پس از تو، هیچ روزی من، لباس نو، نمی پوشم چرا از تارهای بی شمار خانه بگریزمکه مثل عنکبوتی پیر دائم خانه بر دوشم تماسی ناموفق در مکانی دور خواهم ماندسراغی از کسی هرگز نمی گیرم که خاموشم چرا دلخوش شوم با روزهای مانده تق شبانه های بی تو...

پارک خالی، چشم عاشق بازهم، تر شددسته گل در دست هایش زرد و پرپر شد او که سرشار از نشاط و شادمانی بودرنگ از رویش پرید و جور دیگر شد خسته بود ازبس که می چرخید دورخودخسته از اینکه شبی بی روی او سر شد نیمکت ها در سر او راه می رفتندحال او چون روزهای پیش بدتر شد چهره اش در دود یک سیگار گم می شدخاطرش از دست آدم ها مکدر شد گریه های بی صدایش را فرو می خوردگوش جانش ازصدای مبهمی کر شد با خودش درگیر بود و زیر لب می گفت:عشق هم خواب و خیالی بود و آخر شد شبانه های بی تو...

باران که ببارد

به شوق دیدن تو

گل آلود می شوم...

شبانه های بی تو...